İçimdeki sessiz dev büyüyor...

  İçimdeki sessiz dev büyüyor... Büyüdükçe anlamsızlaşıyor, nasırlaşıyor aslında. Büyüyor
büyümesine ama susuyor. Bu sessizlik hayra almet değil,korkutuyor beni. Üstelik küskünlüğüm çok sürdü dışarıdakilere. Ben yoksa kayıpmı oluyorum ev odalarında? Amaç - araç ikilisi bana bir anlam ifade etmiyor. Meşru kılınan sadece yalnızlık kendi özümde.

  İçimdeki sessiz dev büyüyor... Büyüdükçe sebepsizleşiyor ömür, şart haline geliyor. Tarih sayfalarında kaybolmuyorum artık, yalnızca çekingence dışarıdan bakıyorum olanlara. Sanki ben değilim bu gözlerden bakan. O ben değildim sanki yanlışlar yapan, duygulara boğulan.

  İçimdeki sessiz dev büyüyor...  Büyüdükçe bende büyüyorum kemale eriyorum. Büyümek bu mu? Duygulardan feragat etmek ,bir daha heyecanlanamamak mı? Yoksa bir gelgitin "gel"ini mi yaşıyorum? Sanırım yeterince geldim ve artık gitmeliyim...

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !